Sydney Opera House

Przed wyjazdem do Australii ktoś zadał mi pytanie "z czym kojarzy mi się ten kraj?". Żeby na nie odpowiedzieć, musiałbym zrobić całą listę, z której większość, jeżeli nie wszystkie skojarzenia, odpowiadałyby tym wymienionym przez każdego innego przeciętnego Polaka. A jedną z pozycji bez wątpienia byłby budynek opery - Sydney Opera House.
Zaprojektowany w połowie XX wieku, z początku niedoceniany, dzisiaj jest wpisanym na listę UNESCO jednym z głównych symboli miasta i kraju.

Przyjechać z lotniska do domu, porozmawiać z kimś po angielsku, zapłacić za zakupy dolarami - to wszystko nie dawało poczucia bycia tutaj. Dopiero zobaczenie Sydney Opera House miało nam pozwolić poczuć, jak długą podróż mamy za sobą i gdzie tak naprawdę jesteśmy. Na wycieczkę wybraliśmy się wczesnym wieczorem, czyli, jak na prawdziwą zimę przystało, o 16.00. Pociągiem (metro) dojechaliśmy do miasta i dalej na pieszo, trasą spacerową przy zamkniętym o tej godzinie parku Royal Botanic Gardens. 

Już na samym początku wycieczki zwróciliśmy uwagę na sprawnie działającą komunikację miejską. Wszystko jest tu bardzo dobrze opisane. Duże, widoczne z daleka drogowskazy zaprowadzą nas na odpowiedni peron, a gęsto rozmieszczone tablice informacyjne poinformują co, skąd i o której godzinie odjeżdża, a nawet na jakich przystankach się zatrzymuje. I to wszystko z dokładnością do trzech kolejnych odjazdów. Na sam pociąg nie poczekamy dłużej, niż 10 minut. Jedyne, czego faktycznie może brakować, to informacja wewnątrz pojazdu, jaki będzie kolejny przystanek. Mimo, że stacje są dobrze oznaczone i ich nazwy pojawiają się co kilka metrów, to potrafię sobie wyobrazić siebie wysiadającego za późno przez chwilę nieuwagi albo duży tłok i przeoczenie jednego przystanku. Za dobrą jakość usług trzeba też słono zapłacić - tygodniowy bilet na wszystkie linie to koszt 46 dolarów. Podobno taniej będzie używając niedawno wprowadzonej karty Opal (zbliżeniowa karta prepaid), ale to będziemy w stanie stwierdzić dopiero w najbliższym czasie.
Droga ze stacji do parku nie zajęła nam dużo czasu. Betonowa dżungla, bo tak należałoby nazwać sieć dróg z lewostronnym ruchem poprzeplataną wieżowcami, skończyła się nagle i niespodziewanie, a naszym oczom ukazała się egzotyczna zieleń. Jeszcze tylko ostatni rzut oka na miasto i ruszyliśmy parkiem ku celowi naszej wycieczki - Ławeczce Pani Macquarie. To punkt widokowy, ulubione miejsce żony dawnego burmistrza Sydney. Według lokalnych podań, ławeczkę z kamienia wykonali dla niej swego czasu więźniowie. Miejsce znaleźliśmy bez problemu. Ławeczki albo nie było, albo jeszcze wtedy o niej nie wiedzieliśmy i zwyczajnie umknęła naszej uwadze.
Nie zdołał natomiast umknąć widok, jaki się stamtąd rozpościera. Centrum Sydney, Opera, most Harbor Bridge i druga część miasta nocą, a wszystko nad brzegiem spokojnej zatoki, potrafią zachwycić! Oczywiście nie może w naszej wycieczce zabraknąć widoku Opery z bliska i od drugiej strony zatoki, być może z Taronga Zoo. Trzeba by też wejść na wierzchołek mostu (co, biorąc pod uwagę cenę biletu - $300, niekoniecznie się wydarzy). Czasu jednak w te zimowe wieczory jak na lekarstwo i tym razem wystarczyło nam go jedynie na powrót do domu. Na naszej liście "do zobaczenia" czekają jeszcze kangury, koala, mecz specyficznego, rozgrywanego na jajowatym boisku footballu australijskiego, duży kamień na środku kontynentu (nazywany przez niektórych Uluru) i wiele, wiele innych. Ale na to przyjdzie jeszcze czas...